• ۱ آذر ۱۴۰۵ - ۱۰:۴۳
  • کد مطلب: 90983
دل نوشته

همزمان با سالروز وفات حضرت ام‌البنین (س)، در سوگ بانویی می‌نشینیم که صبر و وفاداری‌اش در آینه دلدادگی به امام حسین (ع) و پرورش حضرت عباس (ع)، جاودانه شد و نامش با ایثار مادران و همسران شهدا پیوند خورده است.

 یا ام‌البنین ... مادر علمدار کربلا

نمی‌دانم آن روز که قدم به خانه امیرالمؤمنین (ع) گذاشتی، چه رازی در دل داشتی؛ اما می‌دانم پیش از آنکه مادر چهار پسر شوی، مادرانه‌ترین تصمیم زندگی‌ات را گرفته بودی؛ تصمیم گرفتی مرهم دل فرزندان حضرت فاطمه (س) باشی.

می‌گویند با ادب و محبت خواستی تو را فاطمه صدا نزنند؛ مبادا فرزندان حضرت فاطمه (س) با شنیدن این نام، خاطره داغ فراق مادر برایشان زنده شود.

چه دلی داشتی، بانوی ادب! هنوز نیامده بودی، مادری می‌کردی...

خدا به تو چهار پسر عطا کرد؛ عباس، عبدالله، جعفر و عثمان. چهار پاره تن که می‌توانستند تمام دنیای مادری‌ات باشند؛ اما تو عباس (ع) را برای برادری حسین (ع) پرورش دادی و به او آموختی که وفاداری به فرزند حضرت فاطمه (س)، از جان عزیزتر است.

و اما کربلا...

عصر عاشورا، چهار پرنده آسمانی‌ات دیگر به آشیانه بازنگشتند؛ عبدالله، جعفر، عثمان و عباس (ع)...

مادر علمدار! عباس (ع) فقط یک پسر نبود؛ علمدار حسین (ع) بود، سقای خیمه‌ها بود، امید کودکان تشنه بود. همان که به فرات رسید، آب را دید، اما به یاد لب‌های خشکیده حسین (ع) ننوشید.

آه از آن دستانی که برای رساندن آب به کودکان حسین (ع) از تن جدا شدند... آه از آن لحظه که علمدار بر زمین افتاد و دیگر سایه‌اش بر سر خیمه‌ها نبود...

خانم جان! کاش کسی برایت می‌گفت عباس (ع) چگونه به فرات رسید...

روزها گذشت و بشیر، پیام‌آور کربلا، خبر شهادت فرزندانت را آورد. در روایت مشهور آمده است که با شنیدن خبر شهادت عباس (ع) و دیگر پسرانت، باز هم سراغ حسین (ع) را می‌گرفتی.

بشیر گفت: عباس (ع) کشته شد... گفتی: از حسین (ع) برایم بگو!

گفت: عبدالله، جعفر و عثمان هم شهید شدند... و باز تو از حسین (ع) پرسیدی...

اما وقتی خبر شهادت حسین (ع) را شنیدی، دیگر تاب نیاوردی.

آه ای بانوی صبر! چهار پسر دادی، اما برای حسین (ع) گریستی...

می‌گویند پس از عاشورا به بقیع می‌رفتی و با مرثیه‌هایت دل‌ها را می‌لرزاندی.

بانوی وفاداری! تو عباس (ع) را به دنیا آوردی، اما او را برای حسین (ع) خواستی. 

و امروز، قصه تو هنوز در این سرزمین تکرار می‌شود؛ در خانه‌هایی که قاب عکس شهیدی بر دیوارشان نشسته و مادری چشم‌انتظار است؛ در دل همسرانی که سال‌هاست با جای خالی مرد زندگی‌شان روزگار می‌گذرانند.

تکریم مادران و همسران شهدا، تنها به برگزاری مراسم و گفتن چند جمله نیست؛ باید دلتنگی‌هایشان را دید، پای حرف‌هایشان نشست و فراموش نکرد که این زنان، خودشان بخشی از حماسه‌اند.

اینجا فضا لبریز عطر یاس باشد

این قبر، قبرِ مادر عباس(ع) باشد...

السلام علیکِ یا ام‌البنین (س)...

ریحانه غلام

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 + 0 =