مدینه هنوز در عزای توست، مادر...

بعضی داغ‌ها با گذشت سال‌ها آرام نمی‌گیرند؛ بعضی زخم‌ها در سینه تاریخ می‌مانند و بعضی نام‌ها تا ابد بغضی در گلوی آسمان‌اند. نام تو، ای فاطمه، از همان نام‌هاست؛ نامی که با شنیدنش، دل‌ها بی‌اختیار به سوی مدینه پر می‌کشند.

یا فاطمه‌الزهرا(س)...

تو دختر پیامبری بودی که با دیدنت لبخند بر لبانش می‌نشست و به استقبالت برمی‌خاست. همان پیامبری که فرمود: «فاطمة بضعة منّی»؛ فاطمه پاره تن من است.

اما چه زود پس از پرواز پدرت، روزگار روی تلخ خود را به تو نشان داد. هنوز داغ رحلت رسول خدا(ص) از دل‌ها نرفته بود که خانه‌ات رنگ غربت گرفت و روزهای اندوه یکی پس از دیگری از راه رسیدند.

آه از آن روزها... آه از آن خانه... آه از آن در که در روایت‌های مقتل، قصه‌ای جان‌سوز از مظلومیتش نقل شده است.

آه از محسن؛ کودکی که فرصت گریه در آغوش مادر را نیافت و نامش برای همیشه با روضه غربت مادر پیوند خورد.

چه سخت است تصور رنج مادری که باید پناه فرزندانش باشد، اما خود در بستر بیماری روزگار می‌گذراند. چه دشوار است تماشای علی(ع) در کنار همسری که هر روز رنجورتر می‌شد و چه جان‌سوز است تصور حسن و حسین خردسالی که سایه سنگین غم را بر خانه خود می‌دیدند.

مادر جان!

کدام واژه می‌تواند غربتت را روایت کند؟ کدام قلم می‌تواند از آن روزهای تلخ بنویسد، بی‌آنکه در میان سطرها بشکند؟

و سرانجام، شب از راه رسید؛ شبی که قرار نبود مدینه شاهد وداعی چنین جان‌سوز باشد. علی ماند و پیکر بانویی که تمام عمر پناه و آرامش او بود. غسل شبانه، تابوتی در سکوت و تشییعی دور از چشم‌ها...

و چه رازی است در این مزار بی‌نشان که قرن‌هاست دل‌های عاشق را به جست‌وجوی نشانی از مادر می‌کشاند؟

فاطمه جان!

امروز قرن‌ها از آن شب غم‌انگیز گذشته است، اما هنوز روضه‌ات تازه است. هنوز نامت که می‌آید، اشک‌ها بی‌اجازه جاری می‌شوند. هنوز مدینه در خیال عاشقانت، همان مدینه داغدار است؛ همان کوچه‌های خاموش و همان خانه‌ای که دیگر صدای مادر از آن شنیده نمی‌شود.

کاش می‌شد به مدینه رفت، کنار بقیع ایستاد و آرام گفت: مادر! ما آمده‌ایم؛ با دلی پر از دلتنگی و چشمانی بارانی. آمده‌ایم بگوییم فراموشت نکرده‌ایم.

سلام بر تو ای بانوی بی‌بدیل آفرینش؛ ای مادر مظلوم تاریخ. نه گذر زمان از داغ تو کاسته و نه فاصله قرن‌ها از دلتنگی ما کم کرده است.

السلام علیکِ یا فاطمة الزهرا (س) 

ریحانه غلام