خط خوشی داشت و سال‌ها پیام‌های تسلیت درگذشت همکاران را با دستان هنرمندش می‌نوشت و کنار درِ اتاقش نصب می‌کرد تا یاد رفتگان گرامی داشته شود.

در کنار هنر خوش‌نویسی، دوربین عکاسی هم همدم لحظه‌هایش بود؛ با نگاه هنرمندانه‌اش خاطرات و لحظه‌های بسیاری را ثبت می‌کرد. او از آن آدم‌هایی بود که هنر را نه فقط در خط و نوشته، بلکه در نگاه، رفتار و منش خود نیز به نمایش می‌گذاشت.

اما این بار، قلم از نوشتن بازماند؛ این بار باید برای خودش پیام تسلیت نوشت و جای خالی مردی را باور کرد که سال‌ها با اخلاق نیک، هنر و مهربانی در خاطر همکارانش ماندگار شد.

روحت شاد آقای حضرتی؛ این بار نام تو در قاب دلتنگی ما ماندگار شد.